|
Monika Żelazek
Razu pewnego tak się złożyło, że pękło naczynie, co wodę nosiło. Nosiło, nosiło, aż pękło. Na wiele najdrobniejszych kawałeczków.
Zbiegli się ludzie ze wsi. Ach! Co to się stało? Co się stało? Pękło naczynie, co wodę nosiło! Gderaniom nie było końca. Tak stali na środku podwórka i drapali się po głowach.
- „Może źle było trzymane?”- pytała staruszka spod lasu.
- „Może zbyt dużo wody?” – pomyślał kowal i przeczesał zmierzwione włosy.
- „Może stare było i nadszedł jego czas po prostu – ot tak, jak to z naczyniami bywa” – zafrasowały się kobiety, co odeszły od kuchni.
Może….
Było to stare naczynie. Gliniane. W środku miało głębię - i gdy się do środka zajrzało – niebieskości wody płynącej. Z zewnątrz wyglądało bardzo solidnie. Mocne i pewne, gdy brało się je w ręce.
Ale pękło.
I stali ludzie spragnieni. I zachodzili w głowy, co też się mogło stać.
- „Może trzeba było bardziej uważać?”
- „A może też chodzić po wodę inną – mniej wyboistą drogą?..”
- „Może, może, .. morze..” – odpowiadało leśne echo – a w głosie jego było słychać igraszkę.
A ludzie stali.
Przyszła zima. Spadł śnieg. Przysypał gadających ludzi, a oni nawet tego nie zauważyli. Śnieg przysypał także kawałeczki naczynia. Rozwiązania nie posłyszałam.
Dziwicie się zapewne jak ludzie mogli stać tak nie jedząc, ani nie pijąc, nie bawiąc się i nie pracując.. jak im się udało stać tak długo?
Ano sama nie wiem. Ale nie mnie się nad tym zatrzymywać.
Stare naczynie śnieg otulił, na kawałeczki rozrzucone, przykryła je ziemia.
Ot i czas nowe ulepić naczynie…
Kawałeczek, kawałeczek,
Drobny naczynia listeczek,
Wyszedł sobie raz
Przez las w długą drogę,
Co by znaleźć żywą wodę.
I naczynie pękło
Na kawałków sto.
Na sto kawałeczków -
Maleńkich listeczków.
Kawałeczek, kawałeczek,
Drobny naczynia listeczek
Wie, że drogi las
Kończy się. Już czas,
Żeby wodę nosić
Naczynia się stać -
Takim jego kawałeczkiem,
Maleńkim listeczkiem.
 Quote this article on your site
|
