|
UZDRAWIANIE KORZENI, 25 października 2008
W sobotę 25 października, w zaprzyjaźnionej Galerii Luksfera, odbyło się drugie Święto Przodków, poświęcone odbudowaniu duchowej więzi z naszymi Przodkiniami.
Wspólne świętowanie rozpoczęło się dyskusją panelową na temat: Co to znaczy być starszyzną we współczesnym świecie? Dyskusję poprowadziła Anija Miłuńska a udział wzięli w niej Elżbieta Wyszyńska, Maria Ela Lewańska i Zbigniew Miłuński.
Paneliści próbowali wspólnie odpowiedzieć na pytania dotyczące roli Starszyzny dzisiaj, tego kto i w jaki sposób mógłby zająć jej miejsce, a także naszych wobec Starszyzny oczekiwań.Najważniejsze wnioski płynace z dyskusji: do bycia Starszyzną można dojrzewać, można też zajmować to miejsce i uczyć się czym bycie Starszyzną jest. Ważne jest tylko uchwycić różnicę pomiędzy byciem Starszyzną a byciem Starym Człowiekiem. Bycie Starszyzną oznacza bycie tym kim się jest, bez oceniania siebie, bez udowadniania sobie różnych rzeczy. Nie dzieje się to wszystko samo, „ot tak”. Potrzebna jest tu świadomość i praca nad sobą by zobaczyć, poznać różne swoje strony i aspekty i umieć się nimi podzielić! Bycie autentycznym, szanowanie siebie samego i dzielenie się tym kim się jest budzi szacunek młodego pokolenia i młodemu pokoleniu bardzo potrzebne co zostało wyrażone przez młode osoby przysłuchujące się dyskusji.
Odpowiedzią na niektóre poruszone w dyskusji kwestie był zwiastun filmu dokumentalnego „For the next 7 generation”, który opowiada o powstaniu i działaniach Międzynarodowej Rady Trzynastu Rdzennych Babek. Zgodnie z przepowiedniami rdzennych mieszkańców obu Ameryk w czasie, który nadchodzi bardzo będzie nam potrzebne przewodnictwo Mądrych Babek – kobiecej Starszyzny. Bowiem tylko dojrzała kobieca mądrość, współczucie i troska o wszystkie czujące istoty zdolne są przeprowadzić ludzkość przez kryzys spowodowany długotrwałą dominacją wzorca przemocy i zachłannego materializmu.
Z tego powodu Babki pochodzące z różnych stron świata spotkały się i zajęły miejsce Starszyzny tworząc Radę. A kiedy się spotkały okazało się, że każda z nich ma jakiś przekaz, jakiś dar, jakiś kawałek, które jak się złoży to tworzą jedną całość i że razem mogą coś zrobić, zmienić…
Ten krótki zwiastun wywołał duże wzruszenie wśród nas świętujących. Poczuliśmy chyba jak tęsknimy za Starszyzną i jak bardzo jej potrzebujemy. Poczuliśmy chyba też jak Matka Ziemia potrzebuje nas…
Druga część spotkania rozpoczęła się wykładem Natalii Miłuńskiej – „Krotki rys historyczny – polowania na Czarownice w Europie”.
Pomiędzy XV a XVIII wiekiem na stosach rozpalonych przez Inkwizycję zginęło setki tysięcy istnień ludzkich, głównie kobiet . Kobiety te miały dostęp do starej wiedzy opartej na Związku z Matką Ziemią i Jej uzdrawiającą mocą. Wiedza ta została uznana za dzieło szatana, radykalnie odrzucona i obłożona klątwą. Prześladowane były zwłaszcza wiedźmy, uzdrowicielki i położne, które zostały oskarżone o czary i poddane niewyobrażalnie okrutnym i poniżającym torturom mającym na celu „przyznanie się do winy”, czyli do „współpracy z diabłem”. W ten sposób przepadła wiedza i duchowa spuścizna naszych mądrych przodkiń.
Od tamtej pory nie mamy już pozytywnego, godnego szacunku obrazu – archetypu kobiecej mądrości. Stare słowo „wiedźma” – niegdyś zaszczytne -naznaczone zostało pogardą. Stało się synonimem dla „czarownicy” i na trwałe już skojarzone ze złem, brzydotą i odrzuceniem.
Natalia niedługo, obrazowo, jasno i konkretnie przybliżyła nam historię, która się wydarzyła, historię, która została zepchnięta w sferę cienia. Nigdy oficjalnie nie uznano tamtych masowych mordów za ludobójstwo, nie odbyła się żałoba, nie zdjęta została klątwa. Nawet nie uczy się o tym na lekcjach historii, jakby to było jakieś marginalne, nic nie znaczące wydarzenie historyczne.
Chcąc przywrócić pamięć i szacunek wszystkim kobietom, które zostały okrutnie zamordowane, pozbawione godności i zniesławione Anija Miłuńska zaprosiła zebranych gości do Ceremonii Dla Przodki Wiedźm – Czarownic.
Ceremonia rozpoczęła się bardzo pięknym wspólnym tańcem w Kręgu i pieśnią…
Powróć tu znów, powróć tu znów
Wróć gdzie jest Duszy Twej dom
Wróć gdzieś jest tym co jest
Wróć gdzieś jest która jest
Tu możesz jeśli chcesz
Zrodzić, odrodzić się…
W czasie śpiewania pieśni wszyscy zebrani goście otrzymali karty z imionami, nazwiskami i krótką informacją na temat naszych Przodkiń (a także dwóch Przodków) zamordowanych na ziemiach polskich. Informacje te wyszukała dla nas w starych aktach sądowych Beata Frankowska.
Staliśmy w Kręgu, pośrodku ołtarz, na nim świece, jabłka…podchodziliśmy do ołtarza w parach…odczytywaliśmy z karty…ja wnuczka Karolina przywołuję pamięć Reginy Śpiewaczki – akuszerki z Poznania (1660 rok) oskarżonej o czary przez Ewę Młynarkę, która zachorowała w połogu…przywołuję Twoją pamięć Babciu i oddaję Ci szacunek. Zapalaliśmy świeczkę…
Kartki z imionami, świece wokół ołtarza…kilkadziesiąt konkretnych historii żywych niegdyś ludzi… duże wzruszenie, szokująca realność tego co się wydarzyło… Pieśń Serca zaśpiewana trzy razy: dla tych, którzy tak okrutnie zginęli, dla tych którzy byli po drugiej stronie, wydawali, zdradzali, mordowali i dla tych, którzy zostawali, dla rodzin, bliskich, dla nas…nasza to bowiem historia, nasze Przodkinie, nasi Przodkowie…
A na koniec pyszne makowce upieczone przez Kalinę Górkę, mak na ucztę z Przodkiniami i Przodkami i słowo refleksji od każdego ze świętujących.
Dziękujemy wszystkim, którzy przybyli by z nami Świętować!
Dziękujemy Magdzie Przeździak z Galerii Luksfera za gościnę i kolejne cudowne przyjęcie nas!
 Zacytuj artykuł
|
